چرا ماه بعضی اوقات اوقات در طول روز هم دیده می‌بشود؟

برخی از مردم دراین‌باره سردرگم می باشند که چرا بعضی اوقات‌اوقات ماه در طول روز هم دیده می‌بشود. حتی برخی فکر می‌کنند این حرکت جدیدی از ماه است. برای مثال، اخیرا یکی از نظریه‌پردازان توطئه در توییتر نوشت: «ماه کامل در وسط روز ظاهر شده است و قرار نبوده است این چنین اتفاقی بیفتد.» این پست دقت تعداد بسیاری از کاربران را به خود جلب کرد که آن‌ها نیز موافق بودند آسمان دچار مشکل شده است.

ماه، اگرچه در زمان شب به علت فقدان نور رقیب درخشان‌تر به‌نظر می‌رسد، همیشه در طول روز قابل مشاهده بوده است؛ هرچند برای چند روز در حوالی ماه نو به علت رقابت با نور پراکنده‌ی خورشید دیده نمی‌بشود. نگاهی سریع به مدار ماه که چرخش زمین را مشخص می کند، باید همه چیز را به‌خوبی آشکار کند.

بعد از خورشید، ماه درخشان‌ترین جرم آسمانی است که می‌توانیم ببینیم. اما ماه همیشه در طول روز قابل مشاهده نیست. این کار به علت اتمسفر زمین و چرخه مداری ماهواره طبیعی ما است. اگر سیاره ما اتمسفر نداشت، ماه همیشه از روی زمین دیده می‌شد.

درهمین‌حال، فازهای ماه به این معنی است که هنگامی ماه بین زمین و خورشید حرکت می‌کند (برای مثال در جریان مرحله ماه نو) سمت درخشان ماه از ما دور می‌بشود و سمت تاریک ماه رو به زمین است و اساسا از روی زمین نمی‌توانیم آن را ببینیم.

ادوارد گوینان، استاد نجوم و اخترفیزیک در دانشگاه ویلانوا در گفتگو با لایوساینس می‌گوید ذرات گاز حاضر در اتمسفر زمین (عمدتا نیتروژن و اکسیژن) نوری را که طول موج کوتاهی دارد (همانند نور بنفش و آبی) پراکنده می‌کنند. این پراکندگی که شامل جذب و انتشار کردن مجدد نور در جهتی متفاوت است، به آسمان رنگی آبی می‌دهد. برای این که ماه در طول روز قابل مشاهده باشد، باید بر نور پراکنده‌شده‌ای که از سمت خورشید می‌آید، تسلط کند.

ستاره‌هایی که از روی زمین قابل مشاهده می باشند، میلیون‌ها میلیارد بار کم نورتر از خورشید و میلیون‌ها بار کم نورتر از ماه می باشند. نور ساطع‌شده از خورشید در آسمان ما به‌قدری درخشان است که زیاد تر در طول روز بر نور ستاره‌ها تسلط می‌کند، اما بعضی اوقات نمی‌تواند نور منعکس‌شده از ماه را نهان کند.

ستاره‌شناسان از درخشندگی سطحی برای سنجش روشنایی ظاهری اجرام آسمانی همانند کهکشان‌ها یا سحابی‌ها منفعت گیری می‌کنند. بدین منظور، آن‌ها مقدار نوری که اجرام از یک ناحیه از آسمان شب ساطع می‌کنند، اندازه می‌گیرند (مقدار درخشندگی جسم بر واحد مساحت آن). ازآن‌جا که ماه نسبت‌به ستاره‌ها، به زمین نزدیک‌تر است، درخشندگی سطحی آن زیاد تر از درخشندگی سطحی آسمان است، به این معنی که می‌توانیم به‌راحتی در طول روز آن را ببینیم.

رویت‌پذیری ماه در طول روز این چنین تحت‌تاثییر عوامل فرد دیگر همانند فصول، فاز جاری ماه و مقدار شفاف بودن آسمان در هر روز خاص قرار دارد.

ماه به طور متوسط ۲۵ روز از ماه در طول سال، در روشنایی روز قابل مشاهده است. پنج روز دیگر نزدیک به فاز ماه نو و ماه کامل است. در نزدیکی مرحله ماه نو، ماه آن‌قدر به خورشید نزدیک است که دیده نمی‌بشود. هنگامی ماه نزدیک مرحله ماه کامل باشد، فقط در شب قابل مشاهده است، چون با غروب خورشید، ماه طلوع می‌کند و با طلوع خورشید غروب می‌کند.

تنها روزی که ماه برای مدتی همراه با خورشید در آسمان نیست، روز ماه کامل است. در این روز، هنگامی خورشید غروب می‌کند، ماه طلوع می‌کند و هنگامی خورشید طلوع می‌کند، ماه غروب می‌کند.

ماه هر روز به زمان ۱۲ ساعت بالای خط افق قرار دارد، اما امکان پذیر همیشه در ساعات روشنایی روز دیده نشود. برای مثال، در زمستان که روزها در عرض‌های جغرافیایی میانی مختصر‌تر است، ماه زمان مختصر‌تری برای دیده‌شدن در طول روز دارد.

یکی دیگر از اتفاق‌هایی که بر رویت‌پذیری ماه تاثییر می‌گذارد، «زمین‌تاب» است. در جریان مرحله‌ی هلال، هنگامی ماه از نظر زاویه به خورشید نزدیک است، می‌توانید تکه تاریک ماه را ببینید که قاعدتا برای نور درخشان نباید آن را ببینید. اما در این حالت، قسمت تاریک ماه نور منعکس‌شده از زمین را می‌گیرد. بهترین زمان برای مشاهده این اتفاق در مرحله هلال، یعنی سه یا چهار روز بعد از ماه نو است.