[ad_1]
پرده گوش در جواب به صدا میلرزد و این ارتعاش را به گوش داخلی منتقل میکند. برای این که این کار بهخوبی انجام بشود، باید سختی هوای پشت پرده با سختی هوای بیرون پرده برابر باشد.
شیپور استاش فضای پشت پرده گوش را که به گوش میانی معروف است، به بینی متصل میکند تا سختی هوا در گوش میانی با سختی هوای بیرون برابر بشود. هنگامی اختلاف قابل توجهی در سختی هوا وجود داشته باشد، شیپور استاش به شدت باز میبشود (یک دفعه صدای ترق در گوشتان حس میکنید).
زیاد تر ما با باز شدن ناگهانی شیپور استاش و حس کردن صدای ترق در گوش، زمان سفر هوایی یا بالارفتن سریع از کوه با منفعت گیری از وسیلهی نقلیه آشنا هستیم. اما هنگامی در سطح دریا زندگی میکنید نیز فرایند باز شدن شیپور استاش به همان اندازه مهم اما نامحسوستر است.
هنگامی ویروسهای سرماخوردگی یا ویروسهای تنفسی دیگر شما را آلوده میکنند، جهت عکس العمل ایمنی خواهد شد. بینی و سینوسها برای مبارزه با عفونت تشکیل مخاط خود را افزایش خواهند داد و بافتها نیز التهاب خواهد شد و حس گرفتگی بینی را تشکیل میکنند. مایع اضافی میتواند ازطریق لوله استاش به گوش سرایت کند و لرزش پرده گوش را مختل کند. به همین علت، گرفتگی بینی بهطور موقت شنوایی را افت میدهد.
تجمع مخاط در شیپور استاش میتواند عفونت گوش میانی را در پی داشته باشد و مشکلات شنوایی را بدتر کند. عفونت گوش میانی از عوارض شایع سرماخوردگی خصوصاً در نوزادان و کودکان نوپا است. شیپور استاش کودکان در قیاس با شیپور استاش بزرگسالان، کوچکتر و افقیتر است و حالت شیبداری ندارد، این کار تخلیه مایعات از گوش را دشوارتر میکند.
بر پایه مطالعه مروری که سال ۲۰۲۲ در مجلهی Cureus انتشار شد، عفونتهای گوش میانی میتوانند بهطور موقت حجم فهمیدنشده صداها را تا ۴۰ دسیبل افت دهند و حسی همانند پوشیدن گوشگیر تشکیل کنند. عفونتهای مکرر یا درماننشده گوش میانی در نهایت میتوانند جهت سوراخ شدن پرده گوش و درنتیحه از دست دادن شنوایی بهطور دائم شوند.
خوشبختانه افت شنوایی خفیفی که افراد در زمان سرماخوردگی توانایی میکنند، طبق معمولً بعد از رفع شدن بیماری از بین میرود.
[ad_2]
منبع