آیا داروی آلزایمر میتواند تعامل اجتماعی کودکان اوتیسمدار را بهبود بخشد؟ بررسی یافتههای جدید, یک مطالعه بالینی جدید در مجله علمی JAMA و به نقل از رسانه بهداشتنیوز، افقهای تازهای در درمان اختلال طیف اوتیسم (ASD) گشوده است.
پژوهشگران بیمارستان عمومی ماساچوست و دانشگاه هاروارد دریافتهاند که ممنتین، دارویی که به طور سنتی برای کاهش پیشرفت بیماری آلزایمر تجویز میشود، میتواند در یک زیرگروه خاص از کودکان، رفتارهای اجتماعی را به طور قابلتوجهی تقویت نماید. مکانیزم عملکرد ممنتین در مغز ممنتین که با نام تجاری نام هم شناخته میشود، یک مهارکننده گیرندههای گلوتمات است.
ند.
یکی از نواحی حیاتی که در آن تراکم گیرندههای گلوتمات بالا است، قشر پیشین سینگولیت میباشد؛ مناطقی که نقش مستقیمی در پردازش اجتماعی، شناخت و تنظیم اضطراب ایفا میکند. رابطه بین اختلال گلوتمات و علائم اوتیسم شواهد علمی نشان میدهد که در بخشی از افراد مبتلا به اوتیسم، عدم تعادل گلوتمات در ناحیه مشاهده میشود.
عی اوتیسم گزارش نکرده بود، تیم پژوهشگری هاروارد با طراحی یک پروتکل جدید، دوز بالاتری از دارو (۲۰ میلیگرم روزانه) را در یک جمعیت هدفمندتر ارزیابی کردند.
جزئیات کارآزمایی بالینی و نتایج کلیدی این مطالعه تصادفی، دوطرفه کور و کنترلپلاسیبو بر روی ۳۳ کودک و نوجوان ۸ تا ۱۷ ساله (معمولاً پسر و بدون ناتوانی ذهنی) انجام پذیرفت. شرکتکنندگان به دو گروه ۱۲ هفتهای تقسیم شدند گروه درمانی که ممنتین دریافت میکردند و گروه شاهد که دارونما (پلاسیبو) میگرفتند. یافته شگفتانگیز این بود که پاسخ درمانی منحصر به کودکان محدود شد که از پیش سطح غیرعادی بالایی از گلوتمات در ناحیه مغز خود داشتند.
بر اساس گزارش والدین و مراقبان، این زیرگروه پیشرفت قابلتوجهی در حوزههای ارتباط بصری، تعامل متقابل و مشارکت اجتماعی نشان دادند که از نظر آماری با گروه پلاسیبو تفاوت معنادار داشت. ضرورت پزشکی دقیق و شخصیسازی شده نویسندگان مطالعه تأکید دارند که با وجود نتایج امیدبخش، این یافتهها برای تعمیم به کل جمعیت اوتیسم نیازمند کارآزماییهای بزرگتر و چندمرکزی هستند.
نکته حیاتی این است که تنها حدود نیمی از شرکتکنندگان دارای سطح بالای گلوتمات در ناحیه هدف بودند. این واقعیت ضرورت استفاده از بیومارکرهای تصویربرداری مغز (مانند مغزی) را برای شناسایی دقیق بیمارانِ پاسخدهنده قبل از آغاز درمان دوچندان میکند. اوتیسم یک طیف با نیازهای درمانی متنوع اختلال طیف اوتیسم یک وضعیت نیرودرگشتی با تنوع بسیار بالا در ژنتیک، محیط و ظهور بالینی است.
به همین دلیل انتظار یافتن یک درمان واحد و یکسان برای همه افراد غیر واقعی است. با این حال، رویکرد پزشکی دقیق که در این تحقیق پیش روی ما قرار گرفته، نشان میدهد که با هدفگیری بر روی مکانیزمهای بیولوژیکی خاص (مانند سیستم گلوتماتری)، میتوان برای قشر قابلتوجهی از بیماران، اثربخشی درمانی را با حداقل عوارض جانبی محقق ساخت.
