جان هارتویگ و تیم علمی او فرا‌یندی را توسعه داده‌اند که پلی‌اتیلن و پلی‌پروپیلن، دو رایج‌ترین پلاستیک در کیسه‌ها و ظروف، را به مونومر‌های گازی تبدیل می‌کند. این مونومر‌ها شامل پروپیلن و ایزوبوتیلن هستند که برای تولید پلاستیک‌های جدید با کیفیت اولیه قابل استفاده می‌باشند.
برخلاف روش‌های قبلی که به کاتالیزور‌های فلزی گران‌قیمت نظیر ایریدیوم، روتنیوم و پالادیوم وابسته بودند، تکنیک جدید از کاتالیزور‌های فرا‌وان و ارزان‌قیمتی مانند سدیم روی اکسید آلومینیوم و اکسید تنگستن روی سیلیس بهره می‌برد. بازده این فرآیند در آزمایش‌ها به نزدیک ۹۰ درصد رسیده است.
بنجامین داخل، محقق دانشگاه کاردیف که در این مطالعه مشارکت نداشته، معتقد است روش جدید مشکل آلودگی‌های ناشی از مواد افزودنی را برطرف می‌کند. او توضیح می‌دهد که تجزیه پلاستیک تا سطح مونومر‌های گازی، مواد افزودنی نظیر رنگ‌ها، مواد بازدارنده آتش و نرم‌کننده‌ها را نیز حذف می‌کند.
با این حال، هارتویگ هشدار می‌دهد که موانع جدی پیش رو وجود دارد. فرآیند تنها در حضور تعداد محدودی از مواد افزودنی رایج آزمایش شده و برخی از این مواد می‌توانند عملکرد کاتالیزور‌ها را مختل کنند. جدا کردن این مواد یا توسعه کاتالیزور‌های مقاوم‌تر، چالش‌های اصلی مرحله بعد محسوب می‌شوند.
کریسیدا بویر از دانشگاه پورتسموث نیز تأکید می‌کند که حتی با حل چالش‌های فنی، باید به مسائل سمیت و نحوه دفع محصولات جانبی بازیافت، از جمله کاتالیزور‌ها و مواد افزودنی، دقت شود. او هشدار می‌دهد که بازیافت نباید بهانه‌ای برای ادامه تولید بی‌رویه پلاستیک‌های یک‌بارمصرف و تداوم مدل اقتصادی بگیر-بساز-دور بریز گردد.
