چربی شکم عامل اصلی دردهای مزمن است؛ کشف جدید محققان

چربی شکم عامل اصلی دردهای مزمن است؛ کشف جدید محققان, برای اولین بار در تاریخ پزشکی، تیمی از محققان موفق شدهاند رابطه مستقیم و بی میان تجمع چربی اضافی در ناحیه میانریه و بروز دردهای مزمن در اندامهای مختلف بدن را اثبات کنند. این یافتههای نوین، بار دیگر اهمیت کنترل وزن و اندازه کمر را برای پیشگیری از رنجهای طولانیمدت برجسته میسازد.

جزئیات مطالعه گسترده بر روی ۳۲ هزار مشارکت این تحقیق جامع با همکاری دانشگاههای تاسمانی، استرالیا غربی و موناش انجام شده است. دانشمندان دادههای بیش از ۳۲ هزار نفر از مشارکتکنندگان بانک زیستی بریتانیا (UK ) را که تحت تصویربرداری مغناطیسی (MRI) از ناحیه شکم قرار گرفته بودند، تحلیل نمودند.

هدف اصلی سنجش دقیق حجم دو نوع چربی بود چربی احشایی که در اطراف اعضای داخلی انباشته میشود و چربی زیرپوستی که درست زیر لایه پوست قرار دارد. علاوه بر اسکنهای بدنی، از شرکتکنندگان در مورد سابقه درد در نواحی گوناگون از جمله کمر، گردن، شانهها، باسن، زانوها و دردهای همهجانبه که حداقل سه ماه طول کشیده بود، پرسش شده بود.

تی-عضلانی نتایج حاصل از تحلیلهای آماری نشان داد که هر دو نوع چربی احشایی و زیرپوستی به طور مستقیم و معنادار با شیوع درد مزمن مرتبط هستند.

برای کمیسازی دقیقتر این رابطه، محققان از شاخصی به نام نسبت VAT/SAT (نسبت چربی احشایی به زیرپوستی) بهره بردند. یافتهها تفاوتهای جنسیتی قابل توجهی را آشکار ساخت در زنان افزایش چربی احشایی باعث میشد احتمال گزارش درد در چندین ناحیه بدن دو برابر شود. همچنین افزایش چربی زیرپوستی با ۶۰ درصد افزایش دردهای مزمن همراه بود. در مردان چربی احشایی با ۳۴ درصد و چربی زیرپوستی با ۳۹ درصد افزایش درد مزمن همبستگی داشت.

محققان تأکید کردند که چربی شکم، به ویژه چربی احشایی، تنها یک مسئله زیبایی نیست، بلکه یک بافت فعال متابولیک است که با ترشح مواد التهابی، میتواند زمینهساز دردهای گسترده و مزمن در سیستم اسکلتی-عضلانی باشد.

امید نوین برای بیماران درد مزمن خبر امیدوارکننده این است که مطالعه نشان میدهد کاهش وزن و کاهش اندازه دور کمر میتواند مستقیماً منجر به کاهش شدت و شیوع دردهای مزمن شود. این یافته رویکرد درمانی را از صرفاً مدیریت علائم به سمت تغییرات سبک زندگی و کاهش چربی شکمی هدایت میکند. نتایج کامل این تحقیق در مجله معتبر منتشر شده و مرجع علمی معتبر جدیدی برای درک بهتر فیزیوپاتولوژی درد مزمن محسوب میشود.