چرا تکامل زیاد تر اوقات به سود حیوانات کوچک است؟_کویر دانش

گونه‌های بزرگ‌تر طبق معمول با شدت آهسته‌تری به تکامل می‌رسند و قوت سازگاری آن‌ها با تغییرات طویل مدت فیزیکی و محیط‌زیست کمتر است. این چنین موجودات بزرگ‌تر در رویدادهای انقراض جمعی، وداع سخت‌تری را توانایی خواهند کرد. در برخورد سیارکی که نزدیک به ۶۶ میلیون سال پیش به محو دایناسورها انجامید، حیواناتی که ابعادشان از یک گربه اهلی بزرگ‌تر می بود، جان سالم به در نبردند.

هرچقدر ابعاد جانوری بزرگ‌تر باشد به شدت تولیدمثل آهسته‌تر و اختصاصی‌سازی زیاد تر نیاز دارد و هردوی این‌ها می‌توانند گمان بقا در تغیرات محیطی را افت دهند. برای مثال، مهره‌داران بزرگ‌تر به استخوان‌های ضخیم‌تر و ماهیچه‌های بزرگ‌تر نیاز دارند. اگر موش به ابعاد فیل برسد و تلاش کند راه برود، به شدت استخوان‌هایش شکسته خواهند شد.

به این علت شگفت نیست که تعداد بسیاری از گروه‌های جانوری و اولین شاخه‌های آن‌ها ابعاد کوچکی داشتند. گروه‌های خواهر حشرات بالدار، حشره دم فنری کوچک (زیاد تر کمتر از ۶۶ میلی‌متر) می باشند، در حالی که تاردیگریدهای میکروسکوپی یا «خرس‌های آبی» گروه خواهر بندپایان (شامل عنکبوت‌ها و سخت‌پوستان) و کرم‌های مخملی به شمار می‌روال.

اولین پستاندارها و برخی از اولین دایناسورها همانند ائوراپتور که کمتر از دو متر طول داشت، در قیاس با همتایان غول‌پیکر نسل‌های بعدی خود نسبتا کوچک بودند.

مزایای بسیاری برای حیوانات غول‌پیکر وجود دارند. ابعاد بزرگ‌تر علتمی‌بشود این حیوانات راحت‌تر از شکارچیان بگریزند. برای مثال فیل‌ها و نهنگ‌ها نسبت به انسان‌ها دشمنان کمتری دارند. این چنین این حیوانات می‌توانند راحت‌تر شکار کنند و از مشکلات موقتی راحت‌تر از رقبای خود بگریزند. موجودات زنده‌ی بزرگ‌تر این چنین در نگه داری گرما کارکرد بهتری دارند و از هوش بیشتری برخوردارند.

با این‌حال دانشمندان بر این باورند که حد بالایی برای اندازه‌ی سلول‌ها وجود دارد. مکانیک تقسیم سلولی در ابعاد زیاد کوچک و زیاد بزرگ شکسته می‌بشود. همه موجودات زنده باید با محدودیت‌های فیزیکی جهان مقابله کنند. سلول‌های بزرگ‌تر مساحت سطح کمتری به ازای هر واحد حجمی دارند. این یعنی حرکت طبیعی مولکول‌های گاز، مواد مغذی و ضایعات، درون و بیرون سلول بدون یک سیستم انتقال کافی نیست. این مولکول‌ها این چنین باید مسافت بیشتری را در سلول‌های بزرگ‌تر بپیمایند.