مطالعه دی‌ان‌ای: مایاها در چیچن‌ایتزا تنها پسربچه‌ها را در آیین‌ها قربانی می‌کردند

مطالعه دی‌ان‌ای: مایا‌ها در چیچن‌ایتزا تنها پس‌ربچه‌ها را در آیین‌ها قربانی می‌کردند

ویرانه‌های چیچن‌ایتزا، کلان‌شهر تمدن مایا در مکزیک، پر از نشانه‌های آیین قربانی کردن انسان است. در نزدیکی می‌دان معروف این شهر باستانی، یک سر بریده با خونی که از آن فوران کرده، به نمایش گذاشته شده است. صدها بقایای قربانی نیز در گودال طبیعی شصت متری سیکرد سنوت کشف شده‌اند.

محققان با تحلیل ژنوم جمجمه‌های ده‌ها کودک که از یک حفره زیرزمینی استخراج شده بودند، داستان قربانیان آیینی چیچن‌ایتزا را فاش کردند. این مطالعه که اخیرا در مجله نیچر منتشر شده، نشان می‌دهد تمام قربانیان جوان، پس‌ربچه بوده‌اند و تعداد چشمگیری از آن‌ها بستگان نزدیک یکدیگر، از جمله دوقلو‌های همسان، بوده‌اند.

اونا دل کاستیو چاوز، انسان‌شناس زیستی در مؤسسه ملی مردم‌شناسی و تاریخ یوکاتان در مریدا، این کشف را حیرت‌انگیز توصیف می‌کند؛ زیرا بقایای کشف‌شده در سیکرد سنوت پیش از این هم به پس‌ران و هم به دختران تعلق داشت. هیچ مدرکی در چیچن‌ایتزا یا دیگر شهر‌های باستانی مایا وجود نداشت که نشان دهد بستگان نزدیک در کنار یکدیگر قربانی می‌شدند.

قربانیان جوان این مطالعه، اجداد افرادی هستند که امروزه در نزدیکی چیچن‌ایتزا زندگی می‌کنند. ژنوم بومیان امروزی منطقه تغییراتی دارد که به طور بالقوه به قرارگیری اجدادشان در معرض بیماری‌های همه‌گیر قرن شانزدهم اشاره می‌کند.

آیین معمول قربانی کردن انسان

چیچن‌ایتزا یکی از مهم‌ترین شهر‌های تمدن مایا‌های باستان بود، به ویژه بین سال‌های ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ بعد از می‌لاد، زمانی که مناطق دیگر در حال زوال بودند. به نظر می‌رسد آیین قربانی کردن کودکان رویدادی معمول و پایدار در این شهر بوده است، اگرچه جنبه‌های زیادی از این عمل همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

در اساطیر مایا‌ها، محل کشف بقایا به قول ورودی سرزمین زیرزمینی مردگان شناخته می‌شد. باقی‌مانده‌های کودکان در دهه ۱۹۶۰ در حفره‌ای زیرزمینی به نام چولتون و غاری در نزدیکی آن، در کنار گودال سیکرد سنوت کشف شدند. چولتون حفره‌ای برای ذخیره آب باران بود و در اساطیر مایا به عنوان دروازه جهان زیرین تلقی می‌شد. بیش از صد مجموعه باقی‌مانده انسانی در چولتون حفاری شد که تقریبا همه متعلق به کودکان بودند. این بقایا اثری از خشونت نداشتند، اما محل کشف آن‌ها بخشی از معبدی شناخته می‌شد که اکنون ویران شده است.

تقریبا شصت سال پس از کشف بقایا، دی‌ان‌ای باستانی استخراج‌شده از ۶۴ جمجمه، بینش جدیدی را درباره آیین‌های مذهبی مایا‌های باستانی و پیوند آن‌ها با بومیان امروزی منطقه به محققان ارائه داد.