تحقیقات جدید دانشمندان نشان می‌دهد که اگر یک ابرزمین در بخش درونی منظومه شمسی وجود داشت، ناپایداری‌های اقلیمی ناشی از آن، شرایط زندگی بر روی زمین را به شدت دشوار یا حتی غیرممکن می‌ساخت.
ابرزمین‌ها: رایج در کهکشان، غایب در خانه ما
ابرزمین‌ها سیاراتی هستند که از نظر اندازه و جرم بین زمین و نپتون قرار می‌گیرند و از رایج‌ترین سیارات کهکشان راه‌شیری محسوب می‌شوند. با این حال، منظومه شمسی ما فاقد این دسته از سیارات است. امیلی سیمپسون و هوارد چن، دو محقق سیاره‌شناسی از موسسه فناوری فلوریدا، معتقدند که این غیاب، عاملی حیاتی در پایداری اقلیم زمین و بروز حیات بوده است.
🔗 بیشتر بخوانید: ماکت آیفون ۱۶ بار دیگر با چیدمان تازه دوربین‌ها لو رفت_کویر دانش
شبیه‌سازی‌های کامپیوتری: سناریوی وجود ابرزمین
سیمپسون و چن مدل‌های شبیه‌سازی ساختند تا اثرات گرانشی یک ابرزمین فرضی (به نام «فدرا») را در فاصله میان مدارهای مریخ و مشتری بررسی کنند. نتایج نشان داد که وجود چنین سیاره‌ای، مدارهای سیارات سنگی درونی — شامل عطارد، زهره، زمین و مریخ — را به شدت مختل می‌کند. این سیارات را به مدارهای بیضی شکل، کج و ناپایدار سوق می‌دهد که هیچ‌گاه به ثبات نمی‌رسند.
پیامدهای دینامیک مداری بر اقلیم
مدارهای ناپایدار و کج، باعث می‌شود فاصله سیارات از خورشید به صورت شدید و غیرقابل پیش‌بینی تغییر کند. این پدیده، تابستان‌ها و زمستان‌های افراطی و ناگهانی را به وجود می‌آورد و سیارات را به ورود و خروج سریع از دوره‌های یخچالی می‌کشاند. برای حیات، حداقل ثبات اقلیمی ضروری است؛ شرایطی که در حضور ابرزمین از بین می‌رود.
🔗 بیشتر بخوانید: حذف اکانت‌های غیر فعال گوگل تا ساعاتی دیگر اغاز می‌بشود
جرم ابرزمین: هرچه بیشتر، مخرب‌تر
محققان چندین سناریو با جرم‌های متفاوت برای فدرا تست کردند — از کمی سنگین‌تر از زمین تا ۱۰ تا ۲۰ برابر جرم زمین. بدترین حالت برای حیات، ابرزمینی با جرم ۱۰ تا ۲۰ برابری بود. چن توضیح می‌دهد: «هرچه ابرزمین بزرگ‌تر باشد، تخریب پایداری مداری زمین، زهره و مریخ شدیدتر می‌شود. یک ابرزمین در مدار کج، احتمال پرتاب این سیارات به مدارهای بیضی شکل و کج را به شدت افزایش می‌دهد.»
نتیجه‌گیری: ثبات، پیش‌نیاز حیات
این مطالعه تأکید می‌کند که سیارات سنگی در محدوده سکونت‌پذیر ستارگان دیگر، اگر در هم‌جواری ابرزمین‌ها قرار داشته باشند، احتمالاً برای حیات مناسب نخواهند بود. گرانش سیارات بزرگ، عامل بی‌ثباتی اقلیمی در سیارات کوچکتر است. حیات برای تکامل، نیاز به یک دوره از آرامش نسبی دارد — ارامشی که منظومه شمسی ما به دلیل فاقد بودن ابرزمین در ناحیه درونی، از آن برخوردار بوده است.
