نکته اول، بی‌اعتنایی به احساسات منفی فرزندان یا سرزنش آن‌ها می‌تواند زمینه‌ساز افسردگی شود. والدین باید به ریشه‌یابی مشکلات پرداخته و با موقعیت‌های دشوار روبرو شوند، نه اینکه از آن‌ها فرار کنند، چرا که مقابله با چالش‌ها پایه‌ی شکل‌گیری هوش هیجانی است.
دوم، تمرین گوش دادن فعال در گفتگو‌های آگا‌هانه نقش محوری دارد. تمرکز کامل بر مکالمه، استفاده از زبان بدن و درک عمیق مطلب، حس امنیت و اعتماد به نفس را در کودک تقویت می‌کند.
سوم، آموزش مهارت حل مسئله به جای قشقرق کردن، کودکان را به سمت استقلال روانی سوق می‌دهد. تشویق به درخواست پشتیبانی، ارائه راهکارهای متنوع و دادن اختیار انتخاب، از ارکان این مهارت است.
چهارم، بازی‌های وانمودی به عنوان ابزاری تفریحی، مهارت‌های اجتماعی و عاطفی را انتقال می‌دهند. این بازی‌ها همدلی، خلاقیت و درک دیدگاه دیگران را در کودکان پرورش می‌دهند.
پنجم، ایجاد فضای امن برای ابراز احساسات منفی از جمله خشم، از بروز رفتار‌های خشونت‌آمیز پیشگیری می‌کند. روش‌هایی مانند مشت زدن به بالش یا دویدن، جایگزین‌های سالم برای تخلیه انرژی منفی هستند.
ششم، شناسایی عوامل تحریک‌کننده احساسات — نظیر تغییرات ناگ‌هانی، موقعیت‌های اجتماعی جدید، گرسنگی یا خستگی — به کودک کمک می‌کند تا ریشه احساسات خود را درک کند.
هفتم، توجه به زبان بدن و نشانه‌های فیزیکی احساسات (مانند سردرد در استیصال یا تپش قلب در نگرانی)، سرعت درک احساسات خود و دیگران را در کودک بالا می‌برد.
هشتم، صداقت والدین در ابراز احساسات شخصی، فضایی مبتنی بر اعتماد می‌سازد. وانمود کردن به شادی مداوم، کودک را دچار سردرگمی کرده و توانایی درک احساسات را در او تضعیف می‌کند.
